ALLAH’IN MÜ’MİN VE SALİH KULLARINDAN GÜZEL BİR ÖRNEK

Takdim: İnanmış ve yaşamış, çağına şahitlik etmiş Ercümend Özkan’ın doğumunun/ölümünün üzerinden 19 yıl geçti. O’nunla ilgili yeni bir yazı yazma yerine, vefatının ardından değişik yıldönümlerine tekabül eden tarihlerde kaleme aldığım ona dair üç yazımı ve sonunda da kısa bir değerlendirmeyi sizlerle paylaşmak istedim.

-1-

2002

Mucur’dan Adana’ya Uzanan İnce Bir Yol

         Orta Anadolu’nun bir bozkır kasabasında Ocağın 23’ünde başlayan yolculuğu, 57 yıl sonra yine bir Ocak ayının 24’ünde bir Güney ilinde sona erdi. Ve yolcu’nun onca yıl gündüz-gece gittikten sonra menzile yetişip “iki kapılı han”ın ölüm kapısından geçip Rabbine döndüğü o günden beri aradan 7 yıl geçti.

        Bu yazıdan amaç, bir yol hikayesi anlatmak ya da konak yerinde(dünyada)  iken ve konaklayıp ayrıldıktan sonra konuk hakkında yazılıp çizilenleri tekrarlamak değil. Hele maksat yıllar sonra ardından bir mersiye veya medhiye düzmek hiç değil. Hasıl olabilirse maksadım, asli olarak vefatını takibeden yıllar içinde gelişen bazı hadiseler vesilesi ile onun serdettiği fikirler etrafında bazı şeyleri dile getirmek, tali olarak da aziz hatırasını yadetmektir.

    

        Onu ne zaman tanıdım, tam olarak hatırlamıyorum. Fakat yüksek öğrenim yıllarının başında ziyaretine gittiğim bir akrabamın kütüphanesini karıştırırken, ‘sahibi ve sorumlu yönetmeni’ olduğu ve o yıllarda onbeş günde bir yayınlanan ‘İktibas’ dergisinin sayfalarını karıştırdığımda hayli etkilendiğimi bugünmüş gibi hatırlıyorum. Dergiyi bir süre gazete bayiilerinden alıp okuduktan sonra çekingenliği bir kenara bırakıp dergideki “gelin, görüşüp konuşalım” davetine icabet ederek bürosunun kapısını çaldığımdan beri başlayan tanışıklığımız, zamanla dostluğa dönüştü ve vefatına kadar belli fasılalarla on yıl kadar sürdü. O’nun vesilesi ile Kur’an’la yeniden tanıştım, O’nun “rahle-i tedris”inde öğrendiklerimle İslam’a o güne kadar eşine benzerine rastlamadığım farklı bir bakış açısıyla bakmaya başladım. O’nunla karşılaşmam düşünce hayatımda bir dönüm noktası oldu diyebilirim. O’nun şahsında, dinini ciddiye alıp yaşamının biricik gayesi yapan; samimi ama aynı zamanda imanının da sahih olmasına, kalmasına özen gösterip onu salih amellerle bezeyen; sahip olduğu herşeyi, hiçbir şeyi yedeğine bırakmamacasına inandığı dava uğrunda harcayan; kınayıcıların kınamalarına aldırış etmeden emrolunduğu gibi dosdoğru olmaya çalışan; muhatabı ister bir isterse bin kişi, kim olursa olsun bıkmadan usanmadan “bildiklerime toprağın altındaki börtü böceğin ihtiyacı olmayacak” esprisiyle dağarcığındaki birikimini aktaran; bildiklerini devamlı gözden geçirip okuyarak, tartışarak devamlı kendini yenileyip diri tutmasını başaran ve bir ömrü son nefesine, kalbinin son çarpmasına kadar bildiği, inandığı şekilde dolu dolu yaşayıp tamamlamış birini tanıdım.

        “Türkiye insanı kendi değerlerini göremeyen gözlerini Türkiye dışına diktiğinden ‘falani, filani’ isimli kişiler yazmışsa, ilmi yalnızca bunlarda var sanagelmiş ve kendinin farkına varamamıştır... Türkiye müslümanları, Türkiyeli müslümanlar bu psikozu üzerlerinden atmak, kendilerine bakmak ve düşünmek zorundadırlar.” [1] Dar-ı beka’ya irtihalinden 11 gün önce bir kitabının 2. baskısına yazdığı önsözde dile getirdiği gibi Türkiye insanının, Türkiye müslümanlarının ezici çoğunluğu bu değerin ve kendinin farkına henüz varabilmiş değildir. O kitabının görmemezlikten gelinip gündeme alınmadığı, hased duygusuyla üzerine gölge edilip önemsizleştirilmeye çalışıldığı yakınmasında haklıydı. Zira, yaşadıkları ülkenin ve dünyanın gerçeklerinden kopuk, ayağı yere basmayan ve nostaljik, sloganik, duygusal, tepkisel, konjonktürel, yüzeysel fikirlerin yaygın ve egemen olduğu bir ortamda, yıllarca neşrettiği İktibas imzalı yazılardaki fikirler özgün, derinlikli, yabana atılmayacak cinsten olmasına rağmen hakettiği ilgiyi yeterince görmedi. Ya görmemezlikten gelinmeye çalışılıp yok farzedildi, ya da aleyhte bir propaganda ile fikirlerinin etkisinin kırılmasına, önüne geçilmesine çalışıldı. Hayatta iken sürdürülen “sakıncalı” ve “yasaklı” tutum, açık veya gizli vefatından sonra da sürdürüldü. Halbuki dil, kavram, fikir, insan fıtratı, ideoloji konularından başlayarak Kur’an, sünnet, siyaset, tasavvuf ve demokrasi başta olmak üzere ele aldığı konulardaki çalışmaları, başta bu ülke insanları olmak üzere tüm İslam dünyasının belki de ilk defa derli toplu bir şekilde duydukları, karşılaştıkları çalışmalar idi. Hayatta iken fikirleri ve mücadelesi kitaplık çapta yalnızca iki ayrı çalışmada ele alındı. Bunlardan doktora tezi olanı vefatından 4 yıl sonra yayınlandı. [2, 3] Herhalde “mazlum” değildi(!) ki, Adnan Menderes’ten Avukat Bekir Berk’e, Gönenli Mehmed Efendi’den Emine Şenlikoğlu’na, Prof. Osman Turan’dan Abdulhamit Han’a kadar nice nice “yakın tarihin din mazlumu” arasında adı anılmaya değer bulunmadı. [4] Yine herhalde “İslamcı” değildi(!) ki, Şemsettin Günaltay’dan Nurettin Topçu’ya, Necip Fazıl Kısakürek’den İsmet Özel’e  nice nice ismin yer aldığı “Türkiye’de İslamcılık Düşüncesi” isimli bilimsel(!) çalışmada yer almadı. [5] “İslam” tarağında bezi olmadığından olacak(!), Kurt Erdmann’dan Beşir Ağa’ya, Ercümend Ekrem Talu’dan Ercişli Emrah’a, Ömer Hayyam’dan Hayrullah Efendi’ye kadar nice nice kimsenin “madde” olduğu bir İslam(!) ansiklopedisinde ise “mana” oluşunun isminin yer almasına “mani” teşkil ettiğinden ise bahsetmeye hiç gerek yoktur sanırım. [6] Bu ülkede insanların ekseriyetinin diri iken kıymeti bilinmediği gibi öldükten sonra da çoklukla bilinmez ya da bazen “kör ölür badem gözlü olur/kel ölür sırma saçlı olur” kabilinden öldükten sonra haklı-haksız bir ilgiye muhatap olurlar. İsmi bu ülkede İslamcılık düşüncesine sahip kişiler arasında geçen bir şair “cum’a mektupları"nın birinde rahatlıkla “27 Mayıs 1960 sonrasında İslami kampta(sosyalist kamp dahil) dişe dokunur, yaraya merhem olabilecek bir tefekkür ortamının doğmadığından, katkısı şükranla anılabilecek bir(bir tane bile olsun) mütefekkirin göze çarpmadığından” dem vurabilmiştir. Ve daha da ileri giderek “aradan kırk yıl geçmesine rağmen hiçbir şey olmadığından” bahisle “kırk yılda kaç ton zerzevat” demeye cüret etmiş fakat haya etmemiştir. [7] Tefekkür, mütefekkir nedir? Edep, haddini bilme, kadir kıymet bilirlik İslam’dan bir cüz müdür? İşte Türkiye’de İslamcı bir düşünür,  bu hususlardan ve çağdaşı olup yıllarca İslamcılık düşüncesinin, İslami hareketin [8] en önemli isimlerinden, mütefekkirlerinden birinin(belki de en önde geleninin) “dişe dokunur, yaraya merhem olabilecek” fikirlerinden bihaber olabilmekte ve “katkısı şükranla anılabilecek bir tane bile olsun mütefekkir olmadığından” söz edebilmektedir. İnsan bu satırları okuyunca dehşete düşüp hayretten dona kalıyor. Ve bu ülkede öncelikle ve özellikle İslamcı düşünür namıyla anılanların “kırk ton zerzevat” değil ama “kırk fırın ekmek” yemeleri gerektiğini daha iyi anlıyor.

        “Asırlardır bunlardır düşünmeyenler, insanları düşünmekten alıkoyanlar... Din, tekellerinden çıkmasın diye ellerinden geleni ardlarına bırakmayanlar bunlardır. İslam dininde Ruhbanlar bulunmadığı, hatta peygamberin bile ruhbanlık sıfatı bulunmayan İslam dininde ruhbanlık yapanlar bunlardır. Allah ve Resulü’nden insanları uzaklaştıranlar, onlar adına kendi hevalarını insanlara din diye belletenler bunlardır. Akılsız bıraktıkları ümmeti, emperyalistlerin kolay yemi haline getirenler bunlar değil midirler? Allah’ın değil, Amerika’nın razı olduğu müslümanlığın temsilcileri bunlar değil midirler?” [9]

        Peki kim bunlar? Alın size bir örnek. “ABD ordusundaki müslüman askerler ülkelerine bağlılıklarını göstererek müslümanlara karşı bile olsa savaşa katılmalıdırlar”. [10] Eğer çevrenize şöyle bir bakarsanız bu ülkede ve müslümanların yaşadığı diğer coğrafyalarda Bunlardan binlercesini görebilirsiniz. İslam ümmetinin içinde bulunduğu zelil halden, tarihteki ve günümüzdeki sömürgecilikten İngiliz, Amerikalı filan değil öncelikle müslümanım diyenlerin ve yol göstermek maksadıyla onların önüne düşenlerin sorumlu olduğu gerçeği O’nun yazılarında önemle altını çizdiği hususlardan biridir. O’na göre öncelikle müslümanım diyenlerin müslümanlaşması, yeniden Kur’an’a dönmesi ve nefislerini(kendilerini) Kur’an’a göre biçimlendirip İslam insanının, İslam ahlakının birer güzel örneği olmaları ihmal edilemez bir gereklilik idi. O gün onun neredeyse tek başına dobra dobra, kimseden korkmadan-çekinmeden söylediği doğruların “zülfü yare dokunmayan” bir kısmını çeşitli mahfillerde bugün söyleyenler, bırakın türlü sıkıntılarla boğuşmayı oldukça prim bile yapmaktadırlar. Fakat bunlar, İslam anlayışları konusunda müslümanlara yönelttikleri eleştirilerde mangalda kül bırakmazken yani “atış serbest” iken, içinde yaşadıkları sistemin hassasiyet gösterdiği konular ve yaptığı baskılar, yanlışlar söz konusu olduğunda yani “mayınlı tarla”ya girdiklerinde dut yemiş bülbüle dönmektedirler. Bu durum, zaten son yıllarda yapılan yoğun baskılar sonucunda mazlum konumuna düşmüş insanlara bir tekme de onların vurması olarak değerlendirilip, söyledikleri çoğu doğruların güme gitmesine neden olmaktadır. İlginçtir onların bu tek yönlü eleştirileri sistemin ekmeğine yağ sürülmesine,  kazanç hanesine yazılmasına ve müslümanların uğradıkları sıkıntılarda sorumluluk sahibi olanların kendilerini müslümanlardan daha doğru yolda olduklarını sanmalarına neden olmaktadır. Hatta onların, bırakın yaptıkları zulümlerden vicdanen rahatsızlık duyup pişman olmalarını, daha bir cesaretlenmelerine bile yol açmaktadır. İnsanın mütemadiyen tek yönlü olarak yatıp kalkıp müslümanları eleştiren bu adamlara bakıp “yahu bu hırsızın hiç mi suçu yok?” diyesi ve bu gayretlerinin sistem nezdinde legalize olup şöhret, para ve makam-mevki için bu işi yaptıklarına inanası geliyor. “Vurun abalıya” kabilinden zaten yıllardır türlü baskılar altında bunalan, itilip kakılan, şamar oğlanına dönmüş müslümanlara demediklerini bırakmayıp sistem konusunda dillerinin lal olmasını başka türlü yorumlayamıyor. Geçmiş yıllarda ve özellikle son yıllarda piyasada boy gösteren bu adamları görünce; gerek müslümanlara, gerekse de sisteme yönelik eleştirilerinde tutarlı olup bırakın dünyevi bir kazanç, her türlü eza ve cefayı tatmış; insanların, müslümanların iyiliğini istemekten ve Allah rızasını gütmekten başka bir amacı olmayan o insanı, insan nasıl hatırlamaz. Yalnızca müslümanların İslam anlayışlarını tenkit edenlerin aksine, o sistemi de şiddetle eleştirdiğinden türlü türlü şiddete maruz kalmış, müslümanlara merhametle yaklaşıp uyardığı için de yalnız bırakılmış, onları rahatsız eden ve daha önce pek duymadıkları sözleri söyleyen biri sıfatıyla onların çoğunluğundan da vefa değil eza ve cefa görmüştü.

        “Dinini her müslüman kendisi öğrenmedikçe, hocaefendilerin şöyle veya böyle söylediklerinin yönetip yönlendirdiği biri gibi olmak zorunda kalır. İslam dini hocaefendilerin, şeyhlerin, mürşidlerin, allamelerin dini değildir. İnsana gönderilmiş dindir ve her insan onun muhatabıdır. Müslümanım diyen dinini bilmek zorundadır. Kıyamette Allah kimsenin hesabını hoca veya hacıefendiden, şeyh veya mürşidden sormayacaktır. Herkes hesabını kendi verecektir... İstiyor ve diliyoruz ki doğruları eğrilerden ayırabilen, muhakeme ve mukayese edebilen, işittiklerini, okuduklarını tahkik edebilen, kitab ve sünnetin sahih naslarına bunları vurarak sağlıklı sonuçlar elde edebilen bir kişilik oluşsun sizlerde, bizlerde. Yardımcı olalım birbirimize. Böylesi üretken kişilikler oluşsun aramızda ki, toplumu sevkedecek, yön verip önderlik edebilecekler olanlar da onlar olacaktır, ömrü boyunca onun bunun ağzına bakan ve ne buyurulursa hikmet buyurdu sananlar değil.” [11]

        O, müslümanım diyen insanların akıllarını hoca, hocaefendi, ağabey, lider, şeyh, mürşid, allame, molla ve benzeri kimselerin   eline teslim etmeden, dinlerini aklederek, araştırarak ve “bilenler”den de istifade ederek öğrenmelerini, anlamalarını ve kişilik sahibi olmalarını öğütledi durdu ömrü boyunca. Bu öğüt akılların ipotek altına alındığı ve insanların birer fert olmaktan ziyade sürü olarak görüldüğü bu toplumda doğru ve elzem idi. Fakat özellikle birtakım kimseler “vur deyince öldüren” cinsten kafa yapısına sahip olduklarından mı nedir haddi aşıp büyük küçük tanımayarak, “herşeyi en iyi biz biliriz” havalarına büründüler. Öyle ki her biri birer “başıbozuk paşası” gibi hareket edip ne laftan, ne sözden anladılar, zamanla her biri bir tarafa savruldu.  Hatta o kadar ileri gittiler ki, kendilerine değer verip kişilik sahibi olmaları için uğraşan, hemen herkesin kendisine çağırdığı bir vasatta “biz herkesi kendimize değil, Kur’an’a çağırıyoruz” diyen o insanı bile “şeyhimiz yok, ağabeyimiz de” diyerek mazide bir tatlı hatıra olarak değerlendirdiler. “O neslin gelip geçtiğini, artık onun ya da bir başka şahsın görüşleri değil, beni, benim görüşlerim yönlendiriyor” diyenler ve hatta üç günlük dünya hayatını daha müreffef ve daha sorunsuz yaşayabilmek için düne kadar zulmünden dem vurdukları ülkelere gidip yerleşen “cesur yürekliler” dahi oldu. Demek ki “gözünü açtığından beri onun yazıları ile büyüdüklerini” söyleyenlerin gözleri şimdi daha bir açılmış ki, “samimi idi, saygı da duymuyor değiliz” dedikleri ağabeyleri ölünce ökçeleri üzerinde dönüverdiler. Kendi görüşleri olmak, onları savunmak adına aslında hiç de yeni olmayan ve “bükemediğin bileği öpmek” olarak değerlendirilebilecek sistem içi yapılanmalar (parti, cemaat vb.) içerisinde yer almaya çalışmak, bir Müslüman yazarın gayet yerinde tespiti ile “ideolojik kaygılar ile ikbal beklentilerini telif etme” gayreti değil ise başka nedir acaba?

        O, henüz bu dünyada iken, görüşlerini kendisine yakın bulup şöyle veya böyle yanında yer alıp vefatından sonra bir yerlere dağılan samimi kişilere söylenecek fazla bir söz yok aslında. Zira onun naçiz bedeni insanları bir araya getirirken, bir gün gelip toprak olduğunda ise ancak fikirlerinin yankı bulduğu, sahiplenilip kökleştiği insanlar onun bıraktığı yerden yola devam ederken, bir kısım insanın dağılması gayet tabii idi. Asıl söz söylenecek olanlar, yaşarken kafalarındaki fikirlerini ona açma, onunla tartışma açık yürekliliğini gösteremeyenler. Bir kısım insan samimi olmayıp onun görüşleriyle neredeyse temelden farklı görüşlere sahip olmasına rağmen onun çevresinde gözüktüler. Onun O’na rücu etmesinden sonra da ortada arz-ı endam etmeye başladılar. Bu insanlar ileri sürdükleri fikirlerle onun hakkında da başkalarının yanlış kanaat sahibi olmalarına yol açtılar. Yıllarca onun yanında yöresinde olup da onun fikirlerini anlamamış, özümsememiş bu kişilerin arasından kendi fikirlerini sanki o söylüyormuş gibi söyleme cüretini gösterenler dahi çıktı. Başka bir grup insan da, aslında peygamberin zamanında onun elçiliğine itiraz sadedinde söylenen sözlerin bir benzerini sanki yeni bir düşünceymiş gibi ileri sürüp, Kur’an’ı sadece erdemli bir insanın söz ve davranışlarının sonradan başkalarınca yazımı olarak tarif edip vahyi ve elçiliği reddettiler. Kur’an ve son elçi(sünnet) bu şekilde devre dışı bırakıldıktan sonra da akıllarını ilahlaştırıp heva ve heveslerine uygun “sanal çözüm”ler ürettiler. “Marks, Muhammed, İsa-Musa ve aklın ilkelerini birleştirip T.C. için gerekli acil yasa değişiklikleri” bile önerdiler. [12]

        

        Elbette O da günahları ve sevapları ile bir insandı ve gelip geçti. Fakat vahyin aydınlığından uzak düşmüş toplumumuz için, ülkemiz insanının Kur’an’daki İslam’la tanışmasında varını yoğunu ve bütün mesaisini sarf eden bu insanın görüşleri hala geçerliliğini korurken, daha yolun başında olduğu halde “hayatın temel kurallarının akli dayanaklarını ortaya koymaya çalışmak; kendi görüşleri olup onları savunmak; düşünce, çözüm üretmiş olmak; bir şeyler ortaya koymak” adına o görüşlerin geçmişte kalıp bugün aşıldığını söylemek, üstelik de yeni ve farklı bir şey söylememişken, rüşdünü ispat edip İslam’la sabıkalanmadan nasıl mümkün olur, nasıl taaccüb edilmez insanın havsalası almıyor doğrusu. İyi niyet taşıdığını söylemek mazeret kabul edilebilir mi? “Cehenneme giden yolun iyi niyet taşlarıyla döşeli” olduğunu söyleyenler yanılıyor mu acaba?

        O, okulu sayılabilecek İktibas dergisinde; Selam İle köşesindeki yazılarıyla gündeme ilişkin konulara kısaca değinip birtakım önemli hususların altını çizerken; Yorum köşesindeki yazılarıyla ülke ve dünya gündemindeki gelişen olaylara tarihi perspektifi de gözardı etmeden müslümanca bir bakış açısı ile yorum getirdi. Kavramlar köşesindeki yazılarıyla başta Kur’an olmak üzere günlük dilde kullandığımız kavramların çerçevesini Kur’an kalkışlı olarak çizdi. İktibas’a/tan Mektuplar köşesinde ise geleneksel anlayışın dondurduğu, felç ettiği zihinlerdeki sorulara cevaplar verdi. Değişik düşüncedeki insanların düşüncelerinden yaptığı alıntılarla da sağlıklı, tutarlı ve keyfiyetli düşüncenin oluşabilmesi için zemin oluşturdu. İlkeli ve tutarlı bir kişilik sahibi olan, taşıdığı dünya görüşünü bütünsel bir anlayışla bilen, duyduklarını, okuduklarını sorgulayabilen, özeleştiri yapabilen ve kendini geliştirmeye açık tutan bir müslüman zihnin inşa edilebilmesi için bu uzun, sıkıntılı ve yorucu uğraş gerekli idi. Bu yolu seçtiği için işi zor olan bu insan, ortaya koydukları ile değil de hep üslubu ile eleştiri konusu edilip bahane bulundu. İnsanların ve hatta peygamberin arkadaşlarının bile her birinin farklı üsluba sahip olduğu hep gözardı edildi. Halbuki o üslup, kaynağını Allah için hubb(sevgi) ve buğz(kızgınlık)dan alıyordu. Takvaya yakışan hal de, bu değil miydi zaten? İnsanlardan değil Allah’tan korkmak, insanların levminden ziyade Allah’ın levminden çekinmek.

        O bir ilahiyatçı, titr sahibi bir akademisyen, vaiz, müftü, cami hocası, hocaefendi,  diyanet mensubu, tarikat şeyhi, molla filan değildi. O sadece ve sadece dinini anlamaya, anlatmaya ve yaşamaya çalışan biri idi. Dün kılık kıyafeti, hal ve hareketleri, savunduğu görüşler nedeniyle yadırganıp kınanıyordu, gözlerden ırak tutulmak isteniyordu. Bugün müslümanların çok az bir kısmı içerde ve dışarda gelişen olaylar neticesinde onun ne demek istediğini az çok anladı, çoğunluğu ise  söylemlerini değiştirdi. Sağcılık olarak tanımlanabilecek 3M(Milliyetçi-Muhafazakar-Mukaddesatçı) fikrine sahip olup siyaset konusundaki fikirleri Menderes-Özal-Erbakan seviyesini aşamayanlar, demokrasiyi araç olarak görenler, bugün ABD veya AB’deki uygulanış biçimiyle dahi olsa laiklik, demokrasi ve sistemin sahiplendiği diğer hususları sahiplenip aynı çizgiye geldiler. Siyaset hakkındaki düşüncesi mevcudu kabul ve ehven-i şer anlayışının ötesine geçmeyen; fıkıh(hukuk) düşüncesi bireysel ibadetlerle ilgili dar bir alanda sıkışmış ve tarihteki dört-beş mezheb(görüş)den ibaret ilmihal düzeyine indirgenmiş; aklını din konusunda kullanmaktan kaçınan ve din düşüncesi bu dünyadan ziyade öte dünyaya dönük olan; düşünce dünyası tevhidden(birlikten, bütünlükten) uzaklaşmış ve parçalanmış bir zihin yapısına sahip insanların hınça hınç ortalığı kapladığı bir vasatta, O gücü, imkanı, ömrü yettiğince didindi durdu, iki günü birbirine eşit olmamacasına.

        Ve Allah yolunun divane yolcularından biri olarak tamamladı yolculuğunu. İyi bir insan olarak iyi bir ata binip gitti. Unutulmazlar kervanına katılarak ardında kalan şu kubbede hoş bir sada oldu. Karşı yaka’ya uğurlanışının 7. sene-i devriyesinde O’nu rahmet ve minnetle anmak üzerimize bir borç, üzerimizde inkar edilemez haklarından dolayı. Rabbimizin O’na mağfiret edip razı olduğu kullar cümlesine dahil etmesi duasıyla.

       

        Kaynakça

        [1]. İnanmak ve yaşamak, Ercümend Özkan, Anlam yay., 2. baskı, Ankara, 1995, sh. 13-14.

        [2]. Ayet ve slogan-Türkiye’de İslami oluşumlar-, Ruşen Çakır, Metis yay., İstanbul, 1990, sh. 187-192.

        [3]. Ortadoğu’da modernleşme ve İslami hareketler, Alev Erkilet Başer, Yöneliş yay., İstanbul, 1999, sh. 150-222.

        [4]. Yakın tarihin din mazlumları, M. Necati Bursalı, Beyda yayınevi, 2. baskı, İstanbul, 1997.

        [5]. Türkiye’de İslamcılık düşüncesi-metinler/kişiler-, İsmail Kara, Pınar yay., 3 cilt, İstanbul, 1986, 1987, 1994.

        [6]. İslam ansiklopedisi, Türkiye Diyanet Vakfı.

        [7]. Kırk yılda kaç ton zerzevat, İsmet Özel, Gerçek Hayat Dergisi, 21-27.09.2001, sh. 21.

        [8]. Ercümend Özkan ile İslami hareket üzerine, A. Burak Bircan-M. Kürşad Atalar, Anlam yay., Ankara, 1997.

        [9]. Ercümend Özkan yazıları, Anlam yay., Ankara, 2001, sh. 34-35.

        [10]. ABD’ye sadakatiniz daha önemli, Katar Şeriat Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Yusuf el-Karadavi, Gerçek Hayat Dergisi, 02-08.10.2001, sh. 24.

        [11]. Selam ile-1-, Ercümend Özkan, Anlam yay., Ankara, 1997, sh. 258, 182.

        [12]. Birleşen ilkeler, Uğur Karaca, Niğde, 1998.              

-2-

                                               2004

Vasiyet

        ...

       

Ne bir haram yedin ne cana kıydın

Ekmek kadar temiz su gibi aydın

Hiç kimse duymadan hükümler giydin

Yiğidim aslanım burda yatıyor

                        Bedri Rahmi Eyüboğlu

‘’ Size vasiyetim şudur; kısaca yani tavsiye anlamında söylüyorum. Allah kimin önce kimin sonra öleceğini biliyor amma, bir doğruyu öğrenen kişi o doğruyu başkasına iletmekle mükellef ve artık o doğruyu başkasına iletmenin borçlusudur. Sakın borçlu kalmayın, bu borcunuzu rastgeldiğinize anlatmaya, ödemeye çalışın ki Huzurullah’da hesabı kolay verebilesiniz. Ben borcumu ödedim. Şimdi dert sizindir.’’

Bu satırlar, Ercümend Özkan’a ait olup ‘’kavramlar’’ın anlatımından oluşan ve görüntülü olarak da kaydedilen eğitim proğramının 03/04/1994 tarihli Hollanda’da yapılan son bölümünün bitiminde sarfedilen sözleridir.

O, aramızdan ayrılalı tam 9 yıl oldu.

Ve biz şahitlik ederiz ki o borcunu ödedi.

Onun ardından, onun için bir mü’min olarak hayır dua etmek, hayırla yad etmekten öte yapabileceğimiz bir şey yok. Fakat onunla karşılaşmış, onu ve fikirlerini tanımış, paylaşmış kimseler olarak yapabileceklerimiz ise pek çok.

Bunca yıl sonra yeniden, her birimizin bir durum değerlendirmesi yapması, şu soruları kendisine ve birbirine sorması gerekmez mi?

Ondan nice doğruları öğrenmiş kişiler olarak, o doğruları başkalarına iletmek için elimizden geleni yaptık mı?

Bu borcumuzu ödemek için ne kadar gayret sarfettik?

Bu işi dert edindik mi? Bu dertle yükümlü addediyor muyuz kendimizi?

Derdimizi seviyor muyuz yoksa savsaklayıp kenar gezmeye, başımızdan atmaya mı çalışıyoruz?

Mesaimizin, imkanlarımızın ne kadarını bu doğruları kadın, erkek; genç, yaşlı; türk, kürt; iş güç sahibi, boşta gezer; yani toplumun her kesiminden akıl sahibi herkese iletmek için harcıyoruz?

Ömrü boyunca çırpınıp duran, zamanını ve olanaklarını tümüyle davası için seferber edip ortaya ciddi, dişe dokunur, kalıcı bir şeyler koyan o insanın mirasını yiyip tüketmekle mi meşgulüz, yoksa o mirasın kadrini kıymetini bilmeye, hatta arttırmaya mı çalışıyoruz?

Ercümend Özkan olmasa, dün onun yanında yer alanların hepsi çekip gitse ve yapayalnız, tek başımıza kalsak dahi onun bıraktığı yerden bu yolu sürdürmeye kararlı mıyız?

Artık bu dünyadan ayrılmış ve hesabı Rabbine kalmış o insanın yaptığı yanlışlar, eksikler, akim veya yarım kalmış işler hakkında konuşmanın fazla bir anlamı yok. ‘’Nev’i şahsına münhasır’’ olan o insan hakkında ‘’yeri doldurulamaz, doldurulamadı veya doldurulamayacak’’ türden ifadelerin lüzumu da yok. Şimdi onun bıraktığı yerden bu emaneti alıp daha ötelere taşımanın, daha başka insanlara götürmenin, iletmenin zamanıdır. ‘’Allah’ın ipine (İslam’a)’’ sarılıp ‘’ipi göğüslemek (Allah’ın rızasını kazanmak)’’ için tek tek ve topluca, herkesin kendi üzerine düşeni gücü ve imkanları ölçüsünde yerine getirmesi zamanıdır.

Yılgınlık, isteksizlik göstermek; bahane üretmek ve kendi köşemize çekilip yapılması gerekenleri, yapabileceğimiz halde yapmadıklarımızı birilerine havale etmek, bizi sorumluluktan kurtarmadığı gibi bizi kuşatan sorunların da çözümüne katkıda bulunmayacaktır.

Öncelikle ve özellikle, yaşadığı dönemde sağlıklı bir İslami anlayışın oluşması, kökleşmesi için bir insan olarak azami gayret sarfeden ve müslümanım diyenlerin zihinlerini İslam dışı bütün unsurlardan arıtmaya özen gösteren Ercümend Özkan’ın düşünsel birikiminin ve mücadelesinin müntesipleri (izleyicileri) tarafından doğru biçimde anlaşılması, özümsenmesi ve içselleştirilmesi gereklidir. O hayatta iken ve vefatından sonra şu veya bu nedenle bırakıp gidenlere, başka yollar tutanlara fazla söylenebilecek bir şey yok. Onlara ancak Nuh (a.s)’ın oğluna dediği gibi ‘’gelip –tekrar- gemiye binmeleri’’ söylenebilir, o kadar.

Ercümend Özkan’ın açtığı çığır, temsil ettiği fikir ve hareket üzerinde iyi düşünmek gerektiği kanaatindeyim. Bu ne bir fikir kulübü, ne bir boş zaman meşgalesi, ne de mevcut grup, cemiyet veya cemaatlerden herhangi biridir. Birkaç cümleyle ifade edecek olursak; İslam’a bütüncül, müstakil ve özgün bir yaklaşımdır. Kendisini İslam’a nispet eden insanların, akılları ile vahiy arasına gerilmiş bütün maniaların ortadan kaldırılması çabasıdır. Aklın vahiyden kopmadan, hem vahyi hem de kainatı anlama noktasında akılcılığa (rasyonalizme) sapmadan, olabildiğince devreye sokulması, çalıştırılması gayretidir. Dünya hayatıyla ilgili her konuda akla takılan sorulara, karşılaşılan sorunlara İslam dışı ideolojilere, dinlere, dünya görüşlerine hiç prim vermeden, İslam’ın esprisi ile yaklaşıp cevap ve çare bulma kararlılığıdır.

   

Bir dava, bir inanç, bir fikir akımı, bir dünya görüşü ancak bağlılarının ihlası, samimiyeti, gayreti, kararlılığı, fedakarlığı ile yol alabilir, sonuca ulaşabilir. Tabii burada bunlara ilaveten iki önemli hususun altını da çizmek lazım. İstikrar ve sabır. Bu iki husus ihmal edilirse, zamanla kişide taşımış olduğu inanç zayıflar, aşınır ve gitgide yok olabilir. Hatta dün karşı çıktığı, karşısında olduğu fikirleri bile benimseyebilir, savunabilir ve dahası dün taşımış olduğu fikre sahip olanlarla alay edip mücadele edebilir. Zira dünya kurulalı beri insanlara, kalabalıkların akıp gittiği yönde kapılıp gitmek, çoğunluğun ve gücün karşısında değil yanında olmak ve dünya nimetlerine hemencecik uzanıp ulaşıvermek daha kolay, daha cazip gelmiştir, üstelik bir gün ellerinden kayıp gideceğini bile bile.

Başta Kur’an olmak üzere muhtevalı kitapları ve diğer okunması, bilinmesi gerekli şeyleri okumayan, takip etmeyen, edindiği bu fikirleri tartmayan, başkalarıyla tartışmayan, tefekkür etmeyen bir kimse, başlangıçta ne kadar sağlıklı düşünürse düşünsün zamanla olduğu yerde sayabileceği gibi bulunduğu seviyeyi dahi kaybedebilir, savrulabilir ve çok değişik mecralara doğru akıp gidebilir. Yaşadığımız coğrafyalarda ve dünyada olup bitenlerle ilgilenmek, fikren zinde ve uyanık olmak, menfi yönde etkilenmeden müspet yönde etkilemek, başkalarına da yardımcı olmak; ne dediğini, ne istediğini, neyi nasıl yapacağını bilenler için vazgeçilmez bir zorunluluktur.

Bir kişi ne kadar sağlıklı düşünürse düşünsün, ne kadar gayret gösterirse göstersin, eğer kendisiyle aynı düşüncelere sahip başkalarıyla iletişim kurmaz, birlikte hareket etmez ve gayretlerini birleştirmezse ‘’hakk’ın batıla galebe çalması, üstün gelmesi’’ mümkün olmayacaktır. Bu birlikteliğin elbette ‘’İslam kardeşliği’’ zemininde yani sırf ‘’Allah için’’ olması gerekmektedir. Rastgele, benliğin öne çıkarıldığı, disiplinsiz, derdin ve sevincin paylaşılmadığı, yükün birlikte omuzlanılmadığı beraberlikler ne dünyevi ne de uhrevi başarı getirmekten oldukça uzaktır. Yine, menfi ağırlıklı bir bakış açısına sahip olmak, herkese ve her şeye muhalefet ruhuyla donanmak ve oturup duruyorken cirmince bir şeyler yapmaya çalışan birilerine-üstelik yapıcı da olmayan- eleştiriler yöneltmek bize bir arpa boyu yol aldırmayacaktır. Zaten, oldukça kısıtlı imkanlarla ve bir dolmuş dolusu insanla üstelik de herkesin kendine yeter derdi varken, ayakta kalmaya, bir şeyler yapmaya, iyi-kötü yol almaya çalışılırken, bu dertle dertlenen herkesin insaflı olması ve başkalarından önce kendisine yukarıda bir kısmı yöneltilen soruları sorması öncelikle ve ivedilikle hayati öneme haizdir.

Eğer biz birbirimize destek olup yardım etmezsek, merhametle yaklaşıp değer vermezsek, olur olmaz sebeplerle dağılıp gidersek ne mi olur? Mevcudiyetimizi cılız, sönük, varlığı yokluğu belli olmaz biçimde sürdürürüz ya da  zaman içinde kaybolup gideriz ve esamemiz bile okunmaz. İslam’dan ve Ercümend Özkan’ın asırlar boyunca  üzerine çökmüş tozu toprağı, örümcek ağlarını nefesi yettiğince son nefesine kadar üflemeye, temizlemeye çalıştığı sağlıklı (tevhidi) anlayış, kavrayış ve yaklaşımdan rücu etmemiz, dönmemiz, halihazırdaki sorunlarımızı çözmeyeceği gibi daha da ağırlaştıracaktır. Dünyadaki hezimetten daha da kötüsü ahirette bizi bekliyor olacaktır.

Yaşadığımız şu coğrafyada ve şu zaman diliminde tevhidi düşünceyi, şirkin her türlüsünün tasalludundan, ifsadından uzak bir yaklaşımla gündeme getirmiş, gündemde tutmayı başarmış ve bu uğurda ağır bir bedel ödemiş Ercümend Özkan’ın çağdaşı olmak, onu ve fikirlerini tanımış olmak, bize Allah’ın gerçekten bir lütfudur, inayetidir, merhametidir. İlk insanla birlikte başlayan hakk-batıl, İslam-küfür, tevhid-şirk, iyi-kötü arasındaki mücadele kıyamete kadar sürecek ve Rabbimiz Allah’ın son seslenişi, son vahyinde buyurduğu gibi, Uhud harbinde elçisi Muhammed’in(a.s) öldüğü haberinden sonra çark edenlere ‘’O (elçi) ölür veya öldürülürse siz ökçelerinizin üstünde gerisin geriye (cahiliyye devrine) mi döneceksiniz’’ kabilinden bizler de Allah’ın yolundan dönmemeliyiz. Bizler fani isek de, Allah bakidir. O (ve dini İslam) bize değil, biz O‘na muhtacız.

 Onun vasiyetini, birer vasi olarak vüs’atimiz nispetinde yerine getirmeye çalışalım. Unutmayalım ki herkesin sahiplendiği, omuz verdiği, bir ucundan tuttuğu işler başarıya ulaşır. Üzerimizdeki ölü toprağını silkip yeni bir heyecanla, yeni bir şevkle yarın Huzurullah’da hesabı kolay verebilecek yolu tutalım.

Bu günden tezi yok.

Ne dersiniz dostlar?

Bu dert hepimizin.

Öyle değil mi?

Tohum saç, bitmezse toprak utansın!

Hedefe varmayan mızrak utansın!

Hey gidi küheylan, koşmana bak sen,

Çatlarsan, doğuran kısrak utansın!

Eski çınar şimdi noel ağacı,

Dallarda iğreti yaprak utansın!

Ustada kalırsa bu öksüz yapı,

Onu sürdürmeyen çırak utansın!

...                    

Necip Fazıl Kısakürek

                                               -3-

                                               2007

Oniki Yıl Sonra

Oniki yıl önce idi.

Ankara’dan ayrılmadan önce veda etmek için işyerine uğramıştım. Yorgundu, kalbindeki rahatsızlık yüz hatlarına yansımıştı. Kalbini besleyen damarların çoğu büyük oranda tıkalı idi. Son yıllarda ardı ardına gelen krizler sonucu kalbinde ileri derecede hasar oluşmasına ve bu nedenle ameliyat seçeneğinden vazgeçilmesine rağmen, ne yalan söyleyeyim ölüme çok yakın olduğunu ve bunun O’nu son görüşüm olduğunu bilmiyordum. İnsan ölümü ne kendine ne de sevdiği insanlara yakıştırmıyor doğrusu. Bu son görüşmemizde güncel konulardan, dergideki yazılarının kitap haline getirilmesinden bahsettik. Ayrıca çevresindeki özellikle yaşı genç olanların akıllarını ipotek altına aldırmamaya özen gösterirken zaman içinde artık büyük-küçük hiç kimseyi takmadıkları-tanımadıkları noktasındaki yakınmamı dile getirdim. Bu sonuçtan kendisinin de rahatsız olduğunu dile getirdikten sonra sözlerinin sonunda hafızamda kaldığı kadarıyla şu sözleri sarfetti.

“İslam mesajı avuçlarınızda tutmaya çalıştığınız bir ateş koru gibi olmalı. Onu bir an önce bir başkasına aktarmak için acele etmelisiniz. Ve tek bir kişi bile kalsanız, bu yoldan dönmemeli, kimse yoksa bile ben varım diyebilmelisiniz.”

O bir insandı. Gelip geçti şu fani dünyadan her fani gibi ‘Baki olan’a. Şahsım adına şahitlik ederim ki sahih iman ve salih amel sahibi bir mü’min olarak yaşadı ve kendisine verilen süreyi tamamladı. Sevabıyla, günahıyla; yapıp ettikleriyle herkes gibi O da “herkese hak ettiğinin karşılığının tastamam verileceği gün” diriltilip hesaba çekilecek. Ardından hatırasını yad etmek ve hayır dua etmek dışında elimizden bir şey gelmez artık.

Bu yazıda niyetim ölüm yıldönümü vesilesiyle O’nunla ilgili bir yazı kaleme almak değil. Aslında mücadelesi, fikirleri üzerinde daha çok şeyler yazılıp çizilmesi, ciddi çalışmaların yapılması gerekli fakat bunu başka kişilere, başka yazılara bırakalım dilerseniz. Amacım vefatından bugüne değin aradan geçen oniki yıllık sürenin kısa bir muhasebesini yapmak ve yarına dair bir bakış açısı ortaya koyabilmek.

Elbette bugünde var olan bir takım sorunlar sırf O’nun ölümü ile başlamadı. Vefatından önce de girişilen bazı işler akamete uğradı, bazı insanlar olur olmaz gerekçelerle ayrılıp başka mecralara yöneldi. Fakat şu bir gerçek ki varlığının birleştiriciliği ölümüyle birlikte iyice fark edildi. Vefatını takiben yanında yöresinde gözüken insanlardaki bir takım sızlanmalar, huzursuzluklar gitgide su yüzüne çıktı. Hayatta iken O’nun çevresinde gözüktüğü halde farklı bazı düşünce ve niyetlerini seslendirip gerçekleştiremeyenler, ölümü ile bu fırsatı yakaladıklarını ve harekete geçme vaktinin geldiğini hissettiler. İsmiyle simgeleşen çizgiyi sahiplenip daha ileriye, daha güzele, daha çok kişiye taşımak varken ve bunu gerçekleştirmek için neler yapılabileceği üzerinde kafa yorulması gerekirken, O’nu veya onunla simgeleşen dergiyi bir araç, bir fırsat olarak görenler de çıkmadı değil. Allah elbette sinelerin özünde ne sakladığını en iyi bilendir. Halis niyetle yola çıkanlara ve hesabını Allah rızası hedefi ile tutturmaya özen gösterenlere söylenecek bir sözümüz olamaz elbette.

        Vefatını takiben bir takım sorunların olması elbette beklenen bir durumdu. Fakat olması gereken O’nun öncülüğünü yaptığı fikirleri, çizgisini benimseyen herkesin işin en azından bir ucundan tutması ve elini taşın altına koyması idi. Sadece ve sadece eleştirmek, sitem etmek, küsüp kendi köşesine çekilmek ya da başka yerlere gitmek çözüm olmaktan uzaktı. Sorun ne O’nun yerinin doldurulması idi, ne de O ölür veya öldürülürse gerisin geri dönmek idi. Kişi merkezli hareketler eğer kollektif hale gelmezse, kurumlaşamazsa son tahlilde erime, zayıflama ve hatta dağılıp yok olma tehlikesi ile maluldür. Son yıllarında Ercümend Özkan’a kendini tekrar ediyor diyenler, vefatından sonra da bu çizgiyi sürdürmeye çalışanlara da O’nun mirasını yiyip tükettikleri, yeni bir şey üret-e-medikleri eleştirilerini getirdiler. İktibas dergisinin miadını doldurduğunu, ısrarla çıkarılmaya çalışıldığını söylediler çeşitli mahfillerde. Dergiye O’nun ismi nedeniyle hala teveccüh gösterildiğini dillendirdiler. Dergi çıkarma dışında herhangi bir faaliyetin olmadığını, bu çizginin zaman içinde güç yitirdiğini, başta gençler olmak üzere birçok kişinin başka yerlere ayrılıp gittiğini, eskisi gibi rağbet görmediğini ifade ettiler. Bütün bu eleştirilerin insaf elden bırakılmamak kaydıyla elbette bir yere kadar haklılık payı olabilir. Fakat bir elin parmakları kadar da olsa bir grup insanın onca sıkıntıyı üstlenerek az ya da çok bir özveri ile bu yapıyı ayakta tutmaya çalıştıklarına dikkat edilmelidir. Yapıcı, tutarlı, gerçekçi, ufuk açıcı eleştirilere elbette herkesin kapısının açık olması gereklidir. Fakat vefatından sonra Anlam Yayınları’nın öncelikle O’nun yıllar içinde kaleme aldığı yazılarını kalıcı ve daha kolay ulaşılabilir kılmak için kitaplaştırma çalışmalarına “ne gerek vardı buna” gibi sözlerle eleştirip hafife almaya doğrusu prim de verilemezdi. İktibas’ın albenili olmasa da, okuyucusu yüzlerle ifade edilse de O’nun vefatından sonra da bugüne kadar aralıksız, düzenli bir şekilde çıkıyor olması nedeniyle (yayın kurulu ve katkıda bulunan bütün herkes diğer birçok açıdan eleştirilse dahi) sırf bu sebepten dolayı tebrik, takdir edilmeli, hakları teslim edilmelidir. Elbette dergi çıkarmak her şey demek değildir. Fakat önemli bir şey’dir. Onca insanın özverisi, amatörce hiç eksilmeyen çabası ve heyecanı vardır onda. Dergi çıkarmanın ne kadar külfetli ve sıkıntılı olduğunu bilenler, hele bu derginin bu ülkede 1981 yılından beridir neredeyse bir çeyrek asırdır yayın hayatına devam ettiğini bilenler, ne demek istediğimizi anlayacaklardır. Bu dergi bu çizgiyi takip eden insanların bir ortak platformu, müslümanca düşünmeye, yaşamaya çalışan ve yalnızlaşan, yalnızlaştırılan, radikal, marjinal olarak yaftalanan fakat içinde yaşadığı sistem içinde eriyip gitmeyen, entegre olmayan insanların fikirlerini ifade edebilecekleri, paylaşabilecekleri bir ortak zemin olamaya devam etmektedir, etmelidir de. Elbetteki dergi bir şey’dir, elbette her şey de değildir, olmamalıdır da. Yapılacak o kadar çok şey var ki. Uzun soluklu, ilkeli bir mücadele için donanımlı, yetenekli, enerjik, gayretkeş, güçlüklerden yılmayan, yeni fikirler, projeler üretecek, imkanlarını ve cehdini fisebilillah bu yolda sarfedecek erkek-kadın, genç-yaşlı mü’minlere çok iş düşüyor.

        Ercümend Özkan’ın hayatı boyunca verdiği mücadele ve ortaya koyduğu fikirlerin ne anlam ifade ettiği, piyasada cari fikirlerden farklılığı zamanla daha çok fark edilecektir kanaatindeyim. Geçen oniki yıl boyunca nerden nereye gelindiği, ne kadar mesafe alındığı, nelerin yapılabileceği noktasındaki soruları bu davayı kendine dert eden herkesin kendisine sorması gerekli diye düşünüyorum. Öncelikle bu işin hayatta iken bir şekilde onunla tanışmış, dinlemiş, fikirlerinden etkilenmiş, kısa veya uzun süre etrafında bulunmuş insanların üzerine bir borç olduğunu düşünüyorum. Toplumda Ercümend Özkan ve O’nun temsil ettiği düşünceyle karşılaşmamış, duymamış, tanımamış veya önyargılarla tanımış o kadar çok insan var ki. Yoğun çaba ve maddi külfet gerektiren işler için üç-beş kişinin değil, sayısız insanın omuz vermesine ihtiyaç vardır. Küsüp kenara veya köşeye çekilmenin, bu çizgiyle bağdaşmayacak yerlere kapıl-an-manın ne izah edilebilir, ne de anlaşılabilir yönü vardır. Haklı ya da haksız mazeret üretmek değil, yarın bizi ‘Hakk’ın huzuru’nda yüzümüzü ak çıkaracak işlerin telaşına düşmek zorundayız. Sadece uzaktan seyreden, bir derginin veya kitabın parasını vermekten, bir dergiyi veya kitabı bile okumaktan imtina eden, en küçük bir şey için bile kılını kıpırdatmayan insanlarla ne yapılabilir, nereye, nasıl gidilebilir bilemiyorum. Koşmadan, yorulmadan, az veya çok bedel ödemeden, zamanımızdan, imkanlarımızdan, rahatımızdan feragat etmeden küçük ya da büyük hangi iş başarılabilir bilemiyorum.

Kavramların bulanıklaştırıldığı, iğdiş edildiği, içinin boşaltıldığı, izafileştirildiği, ne olsa gider mantığının revaç bulduğu bu topraklarda, arı-duru İslam düşüncesini “inanmak ve yaşamak” azmiyle Allah’ın önceki salih kulları gibi tekrar gündeme getiren Özkan’ın titizlikle üzerinde durduğu kavramları yeniden okuyup üzerinde düşünmek, sesli ve görüntülü kayda aldırdığı kavram derslerini izleyip fikirlerimizi, tavırlarımızı tekrar gözden geçirmenin, bir durum değerlendirmesi yapmanın lüzumlu ve isabetli olacağını düşünüyorum. Tasavvufun çeşitli görüntüler altında topluma yeniden sunulduğu, laiklik ve demokrasi kavramlarının hayata bakışımızı, gündelik yaşantımızı esaslı ve derinden etkilemeye başladığı, bu kavramların (ve dünya görüşünün) devlet eliyle değil de özellikle sağcı hükümetler eliyle topluma daha sevimli gösterildiği, ısındırıldığı, yaygınlaştırılıp içselleştirildiği bir zaman diliminden geçiyoruz. Her zamankinden daha çok uyanık, diri, derli toplu, ilke sahibi, İslami ahlak sahibi mü’minler olmak durumundayız. Zihnimizi, dilimizi, gündelik yaşantımızı, duruşumuzu Kur’an’a göre tekrar gözden geçirip İslam dışı dünya görüşlerinin etkilerinden, kirliliklerinden arındırmak, sahih iman sahibi ve salih amel sahibi olmak kadar önemli olan birbirimize hakk’ı ve sabrı tavsiye etmek durumundayız. Suyun akış yönünde değil de tersine yüzmek ne kadar zor ve zahmetli ise, toplum içinde durumumuz da aynen böyledir. Ne Yunus peygamberi örnek göstererek İslam’ı insanlara gerek dil gerekse hal ile tebliğ etme noktasındaki sorumluluğumuzu hafifletebiliriz, ne de hangi yol ve yöntemle olursa olsun sayıca çoğalmak, dünyevi başarıya ulaşmak, iktidar (devlet) olmak gibi bir hedefe saplanıp kalabiliriz. Ne el-Alim olan ne yaptığımızı bilip dururken kendimizi temize çıkarmaya kalkışmamıza gerek var, ne de öldük bittik, mahvolduk diye hayıflanıp karalar bağlamamıza gerek var. Ne iyi insanlar iyi atlara binip gitti, ne de eşkıya dünyaya –ilelebed- hükümdar oldu.

“…İslami düzen, uygulamaları ile ister ki bir fert dahi bozulmasın, kendine yazık edenlerden olmasın. Bu kendine yazık ediş hem fert hem de toplum için bir yitiktir ki, İslam, bir ferdini bile yitirmeye, Allah’ın kullarından bir kulun bile kaybına razı olmamaktadır. Zira İslam, herkesi kapsayan ma’rufun bir diğer adıdır. Öyle ki kendi iyiliğini istemeyenin bile iyiliğini istemenin adıdır…” (Selam ile-1, Ercümend Özkan, Anlam yay., sh.224).

Bizim öncelikle müslüman olsun olmasın başkalarının elinden, dilinden, belinden emin olduğu kişiler olmaya; Allah’ın ve kullarının hakkına riayet etmeye; ilkeli, tutarlı, çelişkisiz bir düşünce bütünlüğüne sahip olmaya; ikbal beklentileriyle ideolojik kaygılarını telif etmekten uzak durmaya; çalışkan, nitelikli, donanımlı, İslam ahlakıyla bezenmiş, sahih iman ve salih amel sahibi mü’minler olmaya su kadar, ekmek kadar, hava kadar ihtiyacımız vardır. Eğer bir inancın, hareketin, dünya görüşünün havarileri, sahabileri yani bağlıları, yoldaşları, yardımcıları olmazsa akıbeti herhalde pek hayırlı olmaz. Hala en büyük sorunumuz insan sorunu, hala en büyük sorunumuz İslam konusundaki eğitim öğretim yetersizliği sorunu. İslam iyi bilinmediğindendir ki İslam dışı düşünceler, kavramlar İslami kavramlarla karıştırılabiliyor, telif edilebiliyor, İslam içinde yaşatılıp kendilerine yer bulabiliyor.

Yeryüzündeki insanlara son mesaj, son öğüt, son müjde ve uyarı olan İslam’ı eğer Kur’an’daki ve son elçi’nin anlayıp gösterdiği gibi öğrenmez, bilmez, inanıp yaşamazsak İslam bir şey kaybetmez, biz kaybederiz. Dünya genelinde ve yaşadığımız coğrafyada olan biteni öğrenmek ve anlamak durumundayız. Elimizde İslam gibi mükemmel bir dünya görüşü varken bunun kıymetini bilmez de dünya hayatının güzelliklerine gözlerimizi dikip, oyun ve eğlenceye dalarsak, kim bu güzelliği dünyanın dört bir tarafındaki insanlara götürüp, gösterecek. Ama öncelikle bizler kendimize bir çekidüzen vermek, bulunduğumuz yerlerde silkinip doğrulmak, güç ve imkanlarımızı bir araya getirmek, dağılıp parçalanmamak, acılarımızı ve sevinçlerimizi paylaşmak, işimize dört elle sarılmak durumundayız. Ömrümüz belki bir çok şeyi düzeltmeye, değiştirmeye yetmeyecek. Ama varsın olsun, yeter ki ölüm bizi bu yolda bulsun. Yeter ki biz bize düşeni bilhakkın yerine getirmeye cehd edelim. Galip sayılır bu yolda mağlup olan değil mi? Dünyevi açıdan başarısızlık gibi görünse de eğer dosdoğru istikamette isek bu bir başarı değil midir? Akıbet (ya da ahiret) muttakilerin değil mi idi? Rıza-i İlahi’yi kazanmaya çalıştığımız takdirde Allah’ın mükafatı, dünya ve onun içindekilerden daha sevimli, daha hayırlı değil mi idi?

 

Oniki yıl sonra gelinen noktanın, alınan mesafenin yeterli olmadığı, daha yapılacak çok şeyin olduğu gün gibi aşikar. Her ne kadar ahval ve şerait, manzara-i umumiye iç karartıcı, sıkıntılı, ölü toprağı serpilmiş gibi görünse de; benim hȃlȃ ümidim var.

Değerlendirme: “Hȃlȃ ümidim var” derken, kastettiğim “Allah’ın rahmetinden kesilmemesi” gereken ve bir mü’mine yakışan bir hal olan “havf(korku) ve reca(umut) arasında olma” düsturundaki ümittir. Yoksa 19 yıl sonra gelinen nokta, yine sonuncu yazımın sonunda belirttiğim gibi ‘iç karartıcı, sıkıntılı, ölü toprağı serpilmiş’ gibidir. Tek kelimeyle vaziyet, fecaattir.

Çıkmış olmak için çıkan bir dergi; kapısını neredeyse kimsenin açmadığı bir dergi bürosu; heyecanını, enerjisini kaybetmiş kişiler; zaman içinde türlü nedenlerle ayrılıp gidenlerin, küskünlerin çoğaldığı ve ‘Anadolu beylikleri’ dönemini hatırlatan bir görünüm; kalanların da birbirleri ile sağlıklı, insani ve İslami bir iletişim içinde olmadığı; bütün olan bitene rağmen hala kendilerinde güç, kudret vehmederken aslında esamesi bile okunmayan, kimsenin kaale bile almadığı bir yapı; tam bir ıssızlık ve dağınıklık hali.

“İki Dost-5”in bir paragrafında şu satırları yazmıştım. “…düne kadar radikal, köktenci fikirler savunanların dünkü savundukları fikirle hiçbir alakası olmayan, yüzseksen derece farklı bir konuma savrulmaları mümkün olabiliyor. Bu da zaman içinde, kişinin kendisini ikna ede ede, yeni halini sindire sindire, yeni hale adaptasyon gerçekleşiyor. Yeni konumuna haklı argümanlar geliştiriyor, içinde bulunduğu cemaatin, topluluğun yaptığı yanlışlar, uyuşukluk, atalet ve mensuplarına bir şey veremediği gibi onlara gösterilen ilgisizlik ve umursamazlık bu çöküşü ve ayrılığı daha da hızlandırıyor. Bir hareketin bir gündemi olmazsa, günceli yakalamazsa, dinamiklik ve özgünlük özelliğini yitirirse, mensuplarına bir aidiyet duygusu aşılayamaz, onları motive edemezse, ulaşılabilir hedefler ve sürgit o hareketi uzağa taşıyacak bir ufuk, bir ideal önlerine koymazsa,  cemaat mensupları arasında birliği, keyfiyeti arttırıcı çalışmalar yapılmazsa zamanla birçok kişi dağılır, olmadık yerlere gidip kapılanırlar, hatta bir önceki pozisyonlarının en amansız hasmı bile kesilebilirler, en yıkıcı, en yakıcı düşmanı olabilirler. En tehlikelisi de yeni ve genç adaylara kapı kapanır yani onların ilgisini çekmez, kimse rağbet etmez, nesli kesilen bir topluluk olarak kaybolur giderler ya da cılız bir yapı haline gelirler…”

Nitekim bu dediklerim büyük ölçüde aradan geçen 19 yıl içinde bir bir, adım adım gerçekleşti. Bu öyle bir yapı ki, kimse kimsenin umurunda değildir; ölseniz, başınıza ne gelirse gelsin ne gören olur, ne de duyan; kadir kıymet bilmezlik, duyarlılıktan yoksunluk olduğu gibi, ‘nezaket köyüne mi gönderildi’ diye düşünmekten insan kendini alamaz. Bu kadar söylemekle iktifa etmek istiyorum. Zira bu konuyu “İki Dost-6”da daha geniş biçimde ele almak istiyorum.

Değil 19 yıl, aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, “bu can bu tende kaldığı müddetçe” Ercümend Özkan ağabeyimi sevgi, saygı ve özlemle anacağım; rahmet ve minnetle güzel hatırasını yȃd edeceğim. Tek başıma dahi kalsam, gerek O’ndan öğrendiklerimi ve gerekse de diğer bildiklerimi özellikle isteyen ve dileyene öğretmeye, anlatmaya, güzel bir örnek olup borcumu ödemeye çalışacağım. O’nun olduğu ve her defasında bizlere öğütlediği gibi “sahih(doğru) iman” ve “salih(güzel) amel(davranış, ahlȃk)” sahibi bir kul, bir mü’min olarak yaşayıp bu dünyadan öyle göçmeye çalışacağım. Bu dert bizimdir ve ben derdimi seviyorum.  

BUMERANG-3

BUGÜN…

ABD ve terör birlikteliğini, ikisinin “ikiz kardeş” gibi olduklarını anlamak ve anlatmak için fazla söze hacet yok. Aksi takdirde yazı Amerikan pembe dizisi [Yalan Rüzgarı]na döner. Siz sayın okuyucu, ABD’nin mazideki ve halihazırdaki icraatlarından terörün ne demek olduğunu gayet iyi anladınız. Ama ben yine de terör ve terörizmin lügatteki tanımını vermek istiyorum.

Terör(ing. terror; fr. terreur; ar. tedhiş) fransızca bir kelime olup sözlükte dehşet saçma, korkutup sindirme, şiddet uygulayarak yıldırma anlamına gelir. Terörizm (tedhişcilik) ise bir fikri, bir görüşü kabul ettirmek, yaymak veya vazgeçirtmek ya da bir amaca ulaşabilmek için terörün bir yöntem olarak kullanılmasıdır. [9]

Tarih boyunca teröre kişi, örgüt ve devletler tarafından amaçlarına ulaşabilmek için araç olarak sık sık başvurulagelmiştir. Bugün Afganistan’a bütün imkanlarını seferber ederek, NATO’yu ve hatta başka “bağımsız”! devletleri de “yardım ve yataklık yapma”ya zorlayıp yedeğine alarak saldıran ABD, kuruluşu öncesi-esnası-sonrası’nda da teröre bir yöntem olarak sık sık başvurdu. Ateşli silahlara sahip soluk benizli beyaz adam, keşfettiği topraklara ayak bastığında 10 milyon olan kızılderili nüfusunu imha ederek 200 bine indirmiştir. [5] Yine beyaz adamın kızılderililerden arındırdığı! topraklarda çalıştırılmak üzere Afrika’dan Amerika’ya yaptığı köle sevkiyatında 19 milyon karaderili insan sadece yolda “telef” olmuştur. [10] Ve şu yaşlı dünyamızda tarih boyunca hiçbir kişi, örgüt ve devlet, ABD kadar cana kıymamış ve sömürü yapmamıştır. Yalnız Hiroşima’ya attığı (ki ondan başka kimse kullanmadı) ilk atom bombası ile toplam 140 000 insanı katletti. Terörist ilan ettiği Bin Laden ve El-Kaide yalnız bu terör eyleminin bile, istese de yanına yaklaşamaz. Vietnam, Irak, Afganistan ve diğer binbir CİnAyetlerinden ve de Yemen, Pakistan gibi yerlerdeki saldırılarından bİHAber değil artık dünyadaki bilinçli ve farkında olan, zihinleri Hollywood tarafından esir alınmamış, iğdiş edilmemiş insanlar.

Her ne kadar parasının üzerinde “Tanrıya güveniyoruz” yazsa da bu Tanrının nasıl ve kimin Tanrısı olduğunu anlayan kızılderili, karaderili, sarıderili, 3. Dünyalı bir Allah’ın kulu çıkmamıştır. Dini-imanı para olan bu ruhsuz medeniyet için her şeyin ölçüsü çıkardır. Çıkarlarına uygun olsun da varsın falan ülke askeri diktatörlükle; filan ülke şeriat(!)le; feşmekan ülke krallıkla yönetilsin, onun için hava hoş. “Demokrasi oyunu”na ister filan ülkede “our boys(bizim çocuklar)” tarafından ara(pause) verilsin, isterse falan ülke darbe ile “müşerref” olup oyun dışı(game over) olsun. Yeter ki ABD’nin hakimiyetine, menfaatlerine halel gelmesin. Bir zamanlar Irak’ta  hüküm süren Saddam “su”dan bir bahane ile(Şatt’ül Arab suyu) ABD’nin hakimiyetine ve çıkarlarına “hayır” diyen İran’ın üzerine saldırırken-saldırtılırken, Halepçe’de onbinlerce insanı kimyasal silahlarla imha ederken “iyi diktatör”dü. Aynı Saddam Kuveyt’e girince (bir rivayete göre ilhak etmesi yönünde göz kırpılınca) yani ABD’nin egemenlik alanına tecavüz edip çıkarlarını ihlal edince “kötü diktatör” oluverdi ve defteri dürülüverdi. Stern, Haganah gibi terör örgütlerini kurup Filistin’in Arap halkını terörize eden ve bu yolla devlet kuran İsrail’e kol-kanat geren, bırakın kulağını çekmeyi, kınanmasına bile rıza göstermeyen ABD, topraklarını, dinlerini savunmaya çalışan Filistinlileri rahatlıkla terörist sınıfına yerleştirebilmektedir. Terörü ABD ve yandaşları yaparsa “yakışır haspalara”, ama başkasına zinhar.

Kendisine ve kendisinin başını çektiği yeni küresel(global) dünya düzenine boyun eğmeyen, kullukta kusur eden, çıkarlarını tehlikeye atan kişiler, örgütler, ülkeler hemen kara listeye, yani terörist veya terörü destekleyen ve insan haklarını ihlal edenler listesine dahil edilir. Listeyi belirlemek onun paşa gönlüne kalmıştır. Listeye hiç girmeyebileceğiniz(İsrail) gibi, tecdid-i iman yaparsanız tekrar o listeden silinebilirsiniz. ABD’nin itibar ettiği lügatin farklı olduğunu farketmişsinizdir herhalde. “Coniyi öldürüp hakkını yemeyelim” bu lügat farklılığı yalnız ABD’ye özgü de değildir elbette. Terörizm veya başka bir sürü kavram insanlara, ülkelere göre relatif(görece) olabiliyor. Ölçü koymayı, kavramların sınırlarını belirlemeyi istek ve arzusunu ilah(tanrı) edinen insanoğlu yapmaya görsün, aklınız hayaliniz şaşırır, alimallah küçük dilinizi yutarsınız. ABD ve işbirlikçileri, boylu boyunca terör pisliğine batmışken, üstleri başları kan içindeyken utanmadan birde kalkıp, aslında insanların birbirlerini öldürmeye çalışması demek olan savaşa bile ahlaki-hukuki bir boyut getiren ve anlam itibariyle silm(barış) demek olan İslam’la terörü yanyana zikretmelerini duyunca insanın saçını-başını yolası geliyor. Ağlar mısınız, güler misiniz bu trajikokomik manzaraya.

Aziz İslam ister devlet, ister örgüt ve isterse kişiler eliyle olsun terörü bir yöntem, amaca götürücü bir araç olarak asla tasvip etmez. Kendisinin kabulü için “ikrah”ın(baskı) kabul edilmediği, ikrah durumunda dil ile kendisinin inkarına bile izin verilebildiği bu dinde, insanları ürküterek, korkutarak, yıldırarak, dehşete düşürerek netice almak makbul, meşru ve muteber değildir.

Terör bir yöntem, bir silah olarak kullanılırsa bir bumerang misali onu kullananın aleyhine döner, geri teper. Etme-bulma dünyası olan şu dünyada “rüzgar(terör) ekenin fırtına(terör) biçtiği”, [Derin Darbe]yi yediği de bir gerçek. Terörü ABD’nin veya başka bir zalimin hakimiyetine boyun eğmeme, çıkarlarına sekte vurma hali olarak tanımlamak; ABD’nin ezici bir askeri-ekonomik-siyasi güce sahip olduğu için dilediği gibi ölçü belirlemesi, tarif etmesi asla kabul edilemez. İnsanlık yaradılanın değil de, yaradanın koyduğu ölçülere itibar edip; hakk(İslam) batıl(İslam dışı bütün din ve dünya görüşleri)’a üstün gelmedikçe yeryüzünde barış, huzur, adalet sağlanamayacaktır.

Artık bu ülkedeki herkes “Büyük Şeytan ABD”nin, bir [Terminatör(yokedici)] olduğunu bilmeli ve asla aklından çıkarmamalı. Hollywood yapımlarıyla zihnimizi yönlendirmesine; İngilizce ve işbirlikçisi ülkelerin yerel dille yayın yapan medyasıyla bizi aldatmasına izin vermemeliyiz. Çok uluslu şirketlerinin ve kültürünün ürünlerine itibar etmemeliyiz. ABD’yle, onun sömürgeci zihniyetiyle, onun işbirlikçileriyle mücadelenin topyekün ve kıyamete kadar sürecek bir mücadele olduğunu hatırdan çıkarmamalıyız.

  ABD için “terör bahane, çıkarları şahane”dir. Kimbilir şu an think-thank’larıyla, pentagon’uyla, kara saray’ıyla, çok uluslu şirketleriyle, CİA’sıyla yaşlı dünyamızın başına hangi çorapları örmekle meşguldür. Tuzak üstüne tuzaklar hazırlıyor. Fakat Allah’ın bütün kurduğu tuzakları bozacağından, onun başına dolayacağından habersiz. [11] Allah’ı gökyüzünün ilahı(hakimi) ilan edip kendileri yeryüzünün ilahı olmaya soyunanlar, eninde sonunda “Allah’ın yerde de, gökte de tek ilah” olduğunu anlayacaklardır. [12]

Hiçbir şey “eski”si gibi olmayacakmış, olmasını isteyen kim. Olmamalı da. Eski dönem (özellikle son yarım asır) ABD’nin dünyayı ateşe verdiği yıllardı. Evine dönmeli mutlaka Yankee (go home). Onun daha o kıtada kızılderililere, karaderililere ödeye ödeye bitiremeyeceği diyet borcu var. Giderken de beraberinde silahlarını, üslerini, çok uluslu şirketlerini, sadık adamlarını, pılısını pırtısını toplasın götürsün. ABD’nin patron, efendi, jandarma olmadığı bir dünya daha hür (özgür), daha müreffeh, daha adaletli, daha huzurlu ve tek kelimeyle daha yaşanabilir bir dünya olacaktır inanın.

Herkes buna bir inansa, ah bir inansa, işte o gün [Independence Day (Bağımsızlık Günü)] olsa.

[9]. Büyük Türkçe sözlük, D. Mehmed Doğan, İz yay., İstanbul, 1996.

[10]. Modern dünyada müslümanlar, Abdurrahman Arslan, İletişim yay., İstanbul,  2000.

[11]-[12]. Kur’an-ı Kerim; Enfal/30-Zuhruf/84.

MÜ’MİNCE DÜŞÜNME ÜZERİNE DENEMELER

İslam, yeryüzündeki ilk insanın-insanların dinidir (felsefesidir, dünya görüşüdür, yaşam tarzıdır, inancıdır, ideolojisidir). Rabb (Allah-Tanrı) tarafından makro kosmoz (kainat-evren) ve mikro kosmoz (insan) en güzel şekilde yaratılmış, ilk bilgi (vahiy) insana verilmiş, insana yeryüzünde bir mühlet tanınmış, iki yol gösterilmiş (Hakk-İslam ve Ba’tıl-İslam dışı her yol) ve tarih içinde gerekli görüldükçe insanlar içinden seçilen elçiler vasıtasıyla yanıldığı, unuttuğu ve unutmaması gereken hususlar tekrar hatırlatılmıştır. İnsanın yeryüzündeki biricik gayesi, onu ve herşeyi “yoktan varedene” teslim olup itaat etmek ve O’nu zikredip (anıp) hoşnutluğunu, rızasını kazanmaktır. Eşyanın hakikatine ve insan fıtratına (yaratılışına) en uygun dünya görüşü (din) doğrultusunda yaşayacak, bütün bir ömrünü bu uğurda sarfedecektir. Kendini ve kendi dışındaki alemleri (enfüs ve afak) anlamaya, bilmeye çalışacak; ilmiyle ihlaslı (samimane) bir şekilde hareket eden bir kul (abd) olmak ve mabuduna ibadet (kulluk) edip O’nu hoşnut etmek için cehd edecek (cihad), çabalayacaktır. Görünce dünyayı gönül vermeyecek, merak edecek, sorup öğrenecektir. Bütün emek ve zahmet “asıl yurdu” olan Cennet’e kavuşmak ve Cehennem’den ırak olmak içindir. Heva ve heveslerine (istek ve arzularına) değil, vahye ta’bi olacaktır. Kula (aklı ve nefsi dahil) kulluğu değil, Allah’a kul olmayı en yüce makam,şeref, pa’ye bilecektir. Yaşamı da, ölümü de bu minval üzre olacaktır.

İslam’ı üç kelime ile tarif etseydim; ölçü, denge ve ahenk kelimelerini kullanırdım. Duygu, düşünce ve davranış olmak üzere hayatın her alanında ölçülü olma, dengeli olma ve diğer varlıklarla uyum içinde olma demektir. İnsanın kendisiyle, diğer insanlarla, canlı ve cansız varlıklarla ve belki hepsinden daha önemlisi Yaratıcısıyla ilişkilerini en güzel şekilde düzenleyen bir başka din (dünya görüşü) yoktur. Dün de yoktu, yarın da olmayacaktır. Hiçbir ideoloji insanı ve hayatı İslam kadar anlamlandıramaz, açıklayamaz. İnsanın aklını, kalbini tatmin edecek, yatıştıracak, doyuracak, huzura, sükunete erdirecek, dinginliğe ulaştıracak bir başka din yoktur.

Mü’min, emin olan ve emin olunan insandır. Elinden, dilinden belinden ve de can, mal, ırz noktasında yalnız mü’minlerin değil mü’min olmayanların da güvende olduğu kişidir. Kainatta hiçbir canlı ve cansız varlık kat’i surette gereksiz, fazla ve boş yere yaratılmış değildir. Her birinin bir yaratılış gayesi vardır ve hepsi birbiriyle ilişkilidir, bütünün parçalarıdır. Öyle olduğu için mü’min yeryüzünün imarı, korunması ve devamı için uğraşmakla mükelleftir. Yeryüzünü bir mescid olarak görecek, kirletmeyecek, israf etmeyecek, elindekileri muhtaç olanlarla paylaşacaktır. Ya dinde ya fıtratta (yaratılışta) bütün insanları kardeşleri olarak bilecektir. Yeryüzünde adaleti ayakta tutacak, hayır ve iyiliğin yaygınlaşması için uğraşacak, kötülüğün galip gelmesi ve yayılması için uğraşan Şeytan ve onun dostları ile mücadeleyi (cihadı) elden bırakmayacaktır. Şayet o da bu işi önemsemez, savsaklar ve terkederse kim yapacaktır. O zaman “kimbilir kimden umarız emr-i b'il-ma'ruf / Kimbilir kimden umarız neyh-i ani'l-münker / İ. Özel”

Mü’min derken şek ve şüpheden arınmış, inanmış, emin olmuş, tasdik etmiş, doğrulamış kişiyi anlıyorum. Ve neyin mü’mini derken de kapitalizmin, sosyalizmin, faşizmin, milliyetçiliğin, kemalizmin, otokrasinin, diktatörlüğün, despotizmin, monarşinin, aristokrasinin, demokrasinin, teokrasinin, laikliğin, ruhbanlığın, liberalizmin, hırıstiyanlığın, yahudiliğin, budizmin yani bilimum İslam’a mugayir (aykırı, uyuşmaz, te’lif edilemez) ne kadar ideoloji-din varsa onların mü’mini olmayı değil, onları reddetmeyi, sadece ve sadece İslam’ın mü’mini olmayı kastediyorum. İslam’a muhalif bütün bu beşeri felsefi-ideolojik-dinsel öğretilere “la” (hayır) demeden, onların zihni kirliliklerinden arınmadan mü’min olunamayacağına ve kalınamayacağına inanıyorum. Zira halihazırdaki en tehlikeli kirlilik çevre kirliliği değil, zihni kirlenmedir. Bu düşünsel kirliliklerden, pisliklerden arınmadan “mü’minim-müslümanım” sözü bir iddia olmadan öteye geçemez, olunsa olunsa bir münafık, bir müşrik olunur.

Mü’min ve mü’min olmayanı ayıran en önemli husus, mü’min olmanın alamet-i farikası (ayırt edici özelliği) herhangi bir konu sözkonusu olduğunda meseleye nasıl yaklaştığıdır. Mü’min bir konuda ‘Allah ve Rasülü bana ne emrediyor, ne yapar da onları razı ederim, emirlerine itaat etmiş, uymuş olurum’ diye düşünürken mü’min olmayanın (müşrik, kafir) böyle bir sorunu yoktur, aklına bile gelmez, dert etmez, umursamaz. Bir başka deyişle mü’minin referansı, kaynağı Kur’an ve Sünnet iken; mü’min olmayanın referansı, kaynağı aklıdır, heva ve hevesidir, batıl ideolojisidir, dinidir, felsefesidir. Mü’min için vahiy bulunmaz bir nimet iken, mü’min olmayan için vahiy vicdanıyla sınırlı, mabedin içine hapsedilmiş, öte dünyaya ait hususlardan mürekkep ve gerektiğinde batılın kavramlarıyla te’lif edilebilen, katıp karıştırılabilen bir sözler mecmuasıdır.

İnandıkları gibi yaşa(ya)mayanlar, sabır ve sebat göstermezlerse zamanla yaşadıkları gibi inanmaya başlarlar. Hedefe ulaştırıcı diye bindikleri araçlar, amaç oluverir ve yolcularını alır başka yerlere götürür, eriştirmez menzil-i maksudlarına. İçinde yaşadıkları sistemi içerden fethedeceklerini düşünenler, zaman içinde kendileri fetholunurlar da farkına bile varmazlar. “Aişe diye diye Fadime diyemez oldum” türküsü misali demokrasi demokrasi diyenler, gün gelir İslam diyemez olurlar. Hatta bırakın demeyi içerdeki ve dışardaki zalimlerle, kafirlerle iş tutarlar, stratejik ortak olurlar, rol modelliğe soyunurlar. “Allah’ın ipi” diye şaşırıp demokrasinin ipine tutunurlar, üstelik bir de bunu marifetmiş gibi elaleme öğütlerler.

Biz bu dünyaya sahip olmaya değil, şahit olmaya geldik. Canımız dahil hiçbir şeyin sahibi değil, emanetçisiyiz. İntifa (kullanma, faydalanma) hakkına sahibiz, “Sahib”imizin izin verdiği ve hoşnut olduğu sınırlar dahilinde. Sahip olduğumuzu zannettiğimiz her şey O’nun bize bir lütfudur, keremidir, bağışıdır. Yunus’un “Mal sahibi, mülk sahibi / Hani bunun ilk sahibi / Mal da yalan, mülk de yalan /Var biraz da sen oyalan” şiirindeki gibi fani olduğumuzu unutmadan “Baki Olan”ın tanıdığı süreyi tamamlamalıyız. O’nun sevgisini kazanmak, O’na yaklaşmaya vesile kılmak için elimizdekileri O’nun kullarıyla paylaşmalı, görüp gözetmeliyiz. Mümkünse yeryüzünde sahipsiz, çaresiz, umutsuz bir insan hatta bir canlı bile olmaması için çaba sarfetmeliyiz. Sevincimiz başkalarının acısı, varlığımız başkalarının yokluğu üzerine kurulmamalıdır. İdealle realite arasında, ideale doğru seyreden bir çabamız olmalı. Yaşanan hayatın, dünyanın gerçeklerine teslim olmadan onları değiştirmeye, hayra, hakka tebdil etmeye, değiştirmeye çalışmakla yükümlüyüz. Ne kadar imkan ve takatimiz varsa onu yeryüzündeki insanların Hakk’a tabi olmaları ve hallerinin düzelmesi için ortaya koymalı, bu “idealimizi, ütopyamızı, hayalimizi” asla yitirmemeliyiz.

Biz zaferle değil, seferle yükümlüyüz. Hedefimize varamasak da yolunda gerekirse telef olmalı, ölebilmeliyiz. Yeter ki yolumuz dosdoğru olsun, sağa sola sapmış olmasın. Herşey ve herkes aleyhimize gözükse, tablo çok karanlık ve karamsar bile olsa biz yolumuzdan dönemeyiz, yeise, ümitsizliğe kapılamayız. Her zorlukla birlikte bir kolaylık, her gecenin bir sabahı, her zahmetin bir rahmeti vardır. Eşkıya dünyaya hükümdar ilelebet (sonsuza dek) olamaz. Gün olur devran döner. Neticede “akıbet muttakilerindir” yani son kertede kazanacak olanlar, felaha, kurtuluşa erişecek olanlar mü’minlerdir. Bu, ha bu dünyada olmuş, ha ahirette olmuş ne farkeder?

CHP ZİHNİYETİNİN ANATOMOPATOLOJİK TAHLİLİ

Sağcı zihniyetin teşrihi ve teşhiri’ni yaptıktan sonra gelelim CHP (Cumhuriyet Halk Partisi) zihniyetinin anatomopatolojik* tahliline. CHP zihniyetinin tahlili, kelimenin gerçek anlamıyla bu ülkede solcu zihniyetin analizi anlamına elbette gelmez fakat şu sıralar değişim/ dönüşüm geçirmekte olan sistemin jakoben/ dayatmacı/ tepeden inmeci yüzünün tahlili anlamına pekȃla gelir. Yirminci yüzyılın ikinci çeyreğinde devrimci (doğru yanlış ne varsa yıkıp deviren anlamında) olup, şimdilerde o döneme (1923-1950) ait, elde avuçta ne varsa onu korumaya ve yeni şartlara uyum sağlamaya çalışan bu zihniyet, sağcı zihniyeti temsil eden çok sayıda partiden ziyade hȃlȃ sistemin diğer kanadını tek başına temsil etmeye devam ediyor.

Osmanlı İmparatorluğu’nun altı yüzyılı aşkın ömrü artık son demine gelmiş idi. Canlıların bir ömrü olduğu gibi devletlerin de bir ömrü vardır elbette. Bir devlet tarih sahnesinden çekilse bile insanlar yine bir başka devlette (yönetimde, sistemde) yaşamaya devam ederler. Osmanlı zaten kendi içinde arız olduğu hastalıklardan kurtulmak amacıyla yüzyıla yakın zaman içinde birçok değişikliği/ tedavi yöntemlerini denemişti. Islahat, Tanzimat, Meşrutiyet derken İttihat ve Terakki Partisi’nin elinde parçalandı, un ufak oldu.

Birçok etnisiteyi, birçok din ve mezhebi, birçok kültürü içinde barındıran Osmanlı, içerden ve dışarıdan uğraşanların elbirliği ile yıkıldıktan sonra tek etnisiteli, tek din ve mezhepli, tek kültürlü yeni bir devlet (ulus devlet) ve millet oluşturmak için (on yılda onbeş milyon her yaştan gencin baştan yaratıldığı (!) hatırlansın lütfen) her türlü yol ve yöntemi denedi Türkiye Cumhuriyeti (TC).

Üç kıtada, birçok cephede vuruşa vuruşa Anadolu’ya çekilen Osmanlı’yı, İngilizler ve müttefikleri burada da rahat bırakmadılar. Onların gazıyla Yunanlıların hayalleri depreşince CHP’nin resmi tarih kurgusunda ‘Kurtuluş savaşı’ diye isimlendirilen muharebeler yaşandı. Bu muharebelere Anadolu insanı varıyla yoğuyla, canıyla kanıyla katılmasına rağmen sonrasında Mustafa Kemal Paşa, İsmet Paşa ve onların çizgisini benimseyenler (CHP) devlet aygıtını ele geçirdi. Diğerlerinin ise bir kısmı canını kaybetti (Ali Şükrü Bey, Deli Halid Paşa, Mustafa Suphi, İskilipli Atıf Hoca vb), bir kısmı sürgüne gitti ya da gönderildi (Mehmet Akif Ersoy, 150’likler, vb), bir kısmı canını zor kurtardı (Kazım Karabekir Paşa, Refet Paşa, Ali Fuad Paşa,  vb) ve büyük bir kısmı ise (halkın CHP’li olmayan ezici çoğunluğu) yeni devletin (rejimin) binbir türlü kötü, acımasız, gaddar muamelelerine maruz kaldı. Öyle ya devleti CHP zihniyeti kurtarmıştı, halk da yapılacak inkılaplara ‘paşa paşa’ rıza gösterecekti. Yoksa mazaallah karşı devrimci, vatan haini, yobaz, gerici ve çağdışı olmak işten bile değildi. Kurtarıcılar halkı dış tecavüzcülerden kurtarmıştı ya (!?), halk artık mutlu olabilir, yeni halden zevk alabilirdi. Aslında yeni (!) ve genç TC (CHP) işgalci ve sömürgeci Batı karşısında bir nevi ‘tecavüzcüsüne aşık aptal kız’ konumunda idi. İçeride Frenkleri taklit ederek halkı onlara benzetmeye uğraşırken, kendisi de Batı karşısında aşağılık duygularından kurtulmak, onlara kendini beğendirmek ve onlar nezdinde kabul görmek için takla üstüne takla atıyor, çılgınlık üstüne çılgınlık yapıyordu. Ne de olsa bu Türkler çılgın değil mi idi?! Devletlü kesim nasıl olsa halk için neyin iyi, neyin kötü olduğunu elbette daha iyi bilirdi. Ya bir de bu kahraman kurtarıcılarımız olmasaydı, hafazanallah yunanlılar nesebimizi bozar, kimse anasını babasını bilemezdi, camiler ezansız kalırdı (en azından Türkçe bile olsa bir ezan vardı, buna da şükürdü), kadınların örtüsüne el uzatılır, alfabemizi değiştirmeye kalkarlar, geçmişimizle ve İslamla bağımızı kesmeye kalkarlardı. O yıllarda halk süregelen savaşlardan dolayı zaten yoksul, yorgun ve perişandı. Nüfusun %70-80’i köyde yaşıyordu. İletişim ve ulaşım iptidai şartlarda idi. Üstte yok, başta yok idi. Üstüne üstlük bir de baskı öylesine yoğundu ki muhalefet nerdeyse sıfırlanmıştı. Takrir-i Sükun Kanunu, Hıyanet-i Vataniyye Kanunu, İstiklal Mahkemeleri, Jandarma ve diğer devlet araçlarıyla ülke genelinde terör estiriliyor, aykırı seslerin nefesi kesiliyor, defteri hemen dürülüveriyordu. Omuz üstünde baş taşımak öyle her yiğidin harcı değildi. Kimi kime şikayet edeceksindi ki. O yıllarda yargı bağımsızdı bağımsız olmasına da (!?) insan hak ve hürriyetleri kavramları filan bilinmiyor, vatandaşın bırakın Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne başvurmasını, şehre bile inmesi kolay değildi. Hem öyle devlete meydan okumak, devleti-devletliyi şikayet etmek, devleti tahkir ve tezyif etmek kimsenin aklından geçmez, herkes haddini bilir, bilmeyene de itina ile bildirilir idi. İstiklal Mahkemeleri, siyasi infaz (Osmanlıdaki siyaseten katl) görevini yürütüyordu. Üyeleri Kamal Atatürk tarafından, hukukçu olmayan CHP milletvekillerinden seçiliyor ve bizzat ondan direktif alıyorlardı. Muhalif olan, karşı çıkan herkes bu mahkemeler marifetiyle bertaraf edildi, susturuldu. Öyle temyiz filan yoktu, hemen oracıkta cezalar kesiliyor, insanlar darağaçlarında sallandırıyorlardı. Devlet terörü ile bile isteye, planlı proğramlı korku ortamı yaratılıyor ve bütün toplum sindiriliyordu.

“…Kel Ali (Elazığ’da kurduğu mahkemede), “CHP ve devrim yandaşı” olmayı reddeden Ahmet Emin Yalman, Hüseyin Cahit Yalçın, Velid Ebuzziya ve Eşref Edip Fergan gibi gazetecileri idamla yargılamış, ancak özür dilemeleri ve sisteme asker yazılmaları karşılığında affetmişti. Ek hatırlatma: Kel Ali’nin ismi, CHP Yenimahalle Belediyesi tarafından, bir parka verildi.” (Hepimiz Ahmet Hakan Coşkun mu olalım?, Ahmet Kekeç, Star, 16.05.2011)

TBMM dikensiz gül bahçesine döndürülmüştü. Herkesin korkudan nutku tutulduğundan, ‘nutuk’ rahat rahat irad edilebiliyordu. Kararlar oy birliği ile alınıyordu. Ulu Önder'in, Ebedi ve Milli Şefin himayelerinde Anadolu insanı hamur haline getirilip yeniden şekillendiriliyordu. Tarih, rejimin ihtiyacına göre yeniden yazılıyor-üretiliyor, gerçekler tersyüz edilip hain kahraman, kahraman hain ilan ediliyor, geçmiş tu kaka edilip genç beyinler cumhuriyetin okullarında Başöğretmen’in dediği üzere ‘gökten indirildiği söylenen sözlerden değil, akıl ve bilimden ilham’ alarak yetişiyorlardı. CHP zihniyeti (yüzeysel ve deriniyle) devletin tamamına hakimdi. Yani TC CHP, CHP TC idi. Ayrısı gayrısı yoktu. Bir ve beraberdi. Dostlar çok partili hayatta görsün kabilinden ve de muvazaa için Terakkiperver Cumhuriyet Partisi ve Serbest Parti kurduruldu. Kurulmalarıyla kapatılmaları bir oldu. Aslında halk nezdinde ne CHP’nin ne de devrimlerinin bir kıymet-i harbiyesi yoktu. 1923-1950 arası tam 27 yıl CHP’nin (devletin) astığı astık, kestiği kestikti. TSK, TBMM, yargı, eğitim, üniversiteler, basın, iş dünyası her şey ama her şey CHP’nin tasarrufunda, kontrolünde idi. Osmanlı padişahında olmayan güç TC cumhurbaşkanında, askeri ve sivil bürokratında vardı. Halkın kılık kıyafetinden (baştan ayağa, ıskarpinden şapkaya kadar ve yüzlerce yurttaşın canına kıyma pahasına) ağırlık ve uzunluk ölçülerine; kullandığı alfabesinden (ki geçmişle her türlü bağın kopması ve hafıza kaybı amaçlanıyordu) ezanına kadar hemen hemen ellenmedik, dokunulmadık alan bırakılmadı. İçeride düşman ilan edilen (iç tehditler) halk kesimlerinden Kürtlerin (Dersim katliamı vb), dindar Müslümanların (Menemen, Şeyh Sait ayaklanması filan bahane edilerek sayısız şeyh, hoca, müderris, alimin katli) ve Sosyalistlerin (Mustafa Suphi ve arkadaşlarının katli vb) icabına bakıldı. Devrimler denilen şekilcilikten öte geçmeyen, yüzeysel değişikliklerle gürültü koparılırken, halkın temel sorunlarının hiç biri doğru dürüst ele alınmadı. Cumhuriyetin sahipleri ülkenin imkanlarını hem kendileri hem de yandaşları-candaşları ile tepe tepe kullandılar, makam mevki ve zenginlik adına ne varsa paylaştılar, artan kırıntıları da halka bıraktılar. Bugün kaybediyoruz-kaybettik dedikleri cumhuriyet kazanımları da hakimiyetleridir, mal varlıklarıdır, ayrıcalıklarıdır, makam ve mevkileridir.

İçe kapanan, komşularıyla bağını kesen, sırtını doğuya, yüzünü batıya dönen, batılılaşma adına halka her türlü eza ve cefayı reva gören CHP, ilkeler denen oklarını halkın bağrına sapladı. Dış politikada o günün dünyasının patronu İngiltere’nin çıkarlarına aykırı bir icraat hemen hemen yoktur. 1917’de Rusya’daki Bolşevik ihtilal, İngiltere’yi ve diğer sömürgeci ortaklarını telaşlandırmıştır, fakat ‘Anadolu İhtilali!’ her nedense telaşlandırmamıştır. Zira onları rahatsız eden bir durum yoktu ortada. Hem Türklere de bir vatan lazımdı, Orta Asya’ya dönecek halleri yoktu ya- hoş dönecek bir yer de yoktu zaten. Türk-Yunan muharebeleri sonrasında (Lozan’da) İngiltere ve müttefikleri, TC ile bir şekilde anlaştı, antlaştı. CHP’lilerin iddia ettiği gibi ortada onlara rağmen bir zafer ve yedi düvele karşı bir savaş da yoktu aslında.

CHP (TC) memnundu, içerde istediği gibi icraat yapıyor, yakıp yıkıyor, asıp kesiyordu. İngiltere ve müttefikleri memnundu, kendilerinin çizgisinde/dümen suyunda ve onların yaptıklarına karışmayan, sömürülerine engel olmayan, ses çıkarmayan, tekerlerine çomak sokmayan, pişmiş aşlarına su katmayan, tavuklarına kış demeyen ve hatta yapılan inkılaplarla ekmeklerine yağ süren küçük, militer, otoriter, faşist, bir çeşit ‘bonapartist diktatörlük’le yönetilen bir devlet vardı karşılarında. Zaten Avrupa’da da o yıllarda baskıcı, tek partili, tek adamlı (führer, duçe, vb) faşist yönetimler ağırlıktaydı. Yani TC sırıtmıyordu, dikkat çekmiyordu, bir uyum vardı.

Fakat halkın ezici çoğunluğu memnun değildi. Ve CHP dışındaki üçüncü parti denemesinde de önceki denemeler gibi akın akın koştu yeni kurulan Demokrat Partiye. Yeter ki CHP olmasın da, ne olursa olsundu. 27 yıl boyunca horlanmış, aşağılanmış, itilmiş ve kakılmıştı. Devlet (CHP) her gece sabahlara kadar içip içip eve gelen, karısına her gün eşşek sudan gelinceye kadar sopa çeken, bir gün olsun gün güzü göstermeyen, bir tatlı sözü, bir güler yüzü karısından sirgeyen koca misali idi. İç şartlar ağırlaşmış, baskı artık dayanılmaz olmuş, kokuşmuşluk her yanı sarmış ve rejim tıkanmış, artık tek partiyle yürütülemiyordu. Zaten dışarıda da patron değişmişti. Amerika Birleşik Devletleri’nin (ABD) estirdiği demokrasi rüzgarları, Okyanus ötesinden doğru püfür püfür esiyordu. İngiltere’nin dolayısıyla Avrupa’nın Türkiye üzerindeki etkisi azalıyor, ABD’nin etkisi artmaya başlıyordu. İç ve dış şartların zorlamasıyla ister istemez çok partili hayata geçildi.

CHP seçimi kaybetmenin ve devlette az da olsa kendisine bir kuma gelmesinin faturasını bir on yıl sonra o çok iyi bildiği ve tezgahladığı oyunlarla (darbe ortamı itinayla hazırlanırdı), silahlı gücü konumundaki TSK eliyle rejimin diğer sistem içi kanadına pahalıya ödetti. Ve aynı TSK, NATO’nun güney kanadı olarak soğuk savaşta ABD’nin yanında yer alacak, 2000’li yılların sonuna kadar da birlikte iş tutacaklardı. Darbe, muhtıra, bildiri dahil bu ülkenin insanının başına ne kadar çorap örülmüşse, ne kadar iç çatışma, kışkırtma oluşturulmuşsa, ne kadar fail-i meçhul, karanlık hadise varsa TSK içinde bir şekilde yer bulacaktı. Ve aynı TSK, CHP’ye her zaman ayrı bir muhabbet besleyecek, CHP de bunu karşılıksız bırakmayacaktı. Ne de olsa et ve tırnak gibiydiler. Demokrat Parti’nin Başkanı-Başbakan ve iki bakanını asarak 1950’deki yenilginin intikamını alacak, gelecekteki itaatkar olmayabilecek, sözünden çıkabilecek hükümetlere de ibret-i alem olacaktı. 1960 darbesini (idamları) ‘Anayasa ve Hürriyet bayramı’ ilan edip kutlayacak, kutlatacak kadar da halkla alay edeceklerdi. ‘Alışmış kudurmuştan beterdir’ misali kendileri gibi düşünmeyen sivillere her fırsatta hadlerini bildireceklerdi. Zaten fiziki olarak da kuşattıkları meclisi konu mankenine döndüreceklerdi.

“…TBMM'yi kapatmaya Yunan ordusunun gücü yetmemiştir ama Türk ordusunun bazı subaylarının gücü iki kere yetmiştir…” (Alternatif meclis kuran asılır!, Engin Ardıç, Sabah, 11.06.2011)

‘Olağanüstü haller, organize işler’ haricinde, kurulduğundan beri CHP’ye halkın %20-30 küsurluk kesimi dışında (müsaade ederseniz o kadar da olsun) kimse iltifat etmemiştir. Yaban olan CHP’dir, halk değil. Halkı ‘terbiye edilmesi gereken’ iç tehdit olarak gören CHP’dir. Hükümette olmadığı zamanlarda bile TSK, Yargı, Bürokrasi, MİT, TÜSİAD vb eliyle hükmünü yürüten CHP’dir. Bu kadar günahına, zulmüne rağmen pişkin pişkin ortalıkta gezinip üste çıkan, müzmin muhaliflik yapan CHP’dir. Halkı, göbeğini kaşıyan, bidon kafalı, cahil, başına bir bez parçası bağlayan güruh olarak gören CHP’dir. 2000’li yılların başına kadar laiklikten başka sermayesi olmayan, mütemadiyen Atatürkçülük pazarlayıp onun bezirganlığını yapan CHP’dir. Türkiye’nin değiştiğini, dünyanın değiştiğini göremeyecek kadar kör, sessiz çoğunluğun sesini duyamayacak kadar sağır olan CHP’dir. Düne kadar sırtını TSK’ya, Anayasa Mahkemesi’ne, yargıya, bürokrasiye, medyaya ve daha bilmem neye dayayıp siyaset yapan CHP’dir.

CHP gerçekten adındaki iki kelimeyle yani cumhuriyet ve halkla ilgisi olmayan, çağdışı,  tedavisi mümkün olmayacak kadar hastalıklı, Türkiye ve Dünya gerçeklerinden kopuk bir partidir. Halka karşı ne kadar darbe, baskı varsa onaylamış, halkın değil darbecilerin, devletlü kesimin yanında yer almıştır. Ve ne yazık ki geçen seksen küsur yılda yaptıklarından dolayı halktan bir özür bile dilememiştir. Hatasını anlamamış, bile isteye hata yapmakta ısrar etmiştir. Ergenekon örgütünün avukatlığına soyunup iktidarını kaybetmemek için her türlü numaraya başvurmuştur. Bu zihniyet ile hükümet de olsa bu geçici, arizi bir durum olacaktır. Çünkü idealizmini kaybetmiş, tutarsız, çelişkili, yaşanan hayattan kopuk, halkın değerleriyle kavgalı, herkesin geçmişte olan biteni unuttuğunu sanacak kadar zavallıdır. Sondan bir evvelki genel başkanlarının zina yaptığı ortaya çıktığında bile onu savunmak ve bu olayı basite indirgemek için nasıl da cansiperane uğraşmaları hatırlansın lütfen.

CHP’den ve o zihniyetten ne köy olur ne de kasaba, hatta mezra bile olmaz. Miyadını doldurmuş, son kullanma tarihi geçmiştir. Bu ülkenin insanlarına travma yaşatmıştır. Hafızasını kaybettirmiş, kendinden başka her şeye benzetmiştir. O kadar çok insanın canını yakmış, o kadar çok ah almıştır ki, hasta döşeğinde bile rahat yüzü görmeyecek, kolay can veremeyecektir. Uzatmaları oynamaktadır. CHP ya baştan ayağa değişecek (ki o zaman da adı CHP bile olsa başka bir partiden bahsetmek lazım gelir) ya da parçalanacaktır. O zaman klasik CHP zihniyeti de küçük, marjinal bir parti olarak siyasi hayatta varlığını –belki- devam ettirebilecektir. İletişimin ve ulaşımın arttığı, halkın gözünün açıldığı, resmi yalanlara kanmadığı, nüfusun artık %70-80’inin şehirlerde yaşadığı bir ülkede CHP zihniyeti toplasa toplasa ancak nal toplar. 21. yüzyılın Türkiye’sine ve dünyasına söyleyebileceği, verebileceği fazla bir şey yoktur.

Ne hazindir ki Türkler (CHP’li ve MHP’li olanları) bu yanlışları yapmışken ve aradan bunca yıl geçmişken, olup biten ortada iken ve bunca bedel ödenmişken, aynı yanlışı bu sefer Kürtlerin bir kısmı yapmak için uğraşıyor. Ne diyelim Allah akıl fikir versin (heyhat, vermiş vermesine de gereği gibi kullanan nerde).

“Kapatılan Demokrasi ve Barış Partisi (DBP) Başkanı ve yazar Yılmaz Çamlıbel, “PKK Kürt sorununu kangrene çevirdi. Kemalistlerin üniter siyasetini taklit ederek Kürtleri tek ideoloji alanına sıkıştırmak istiyor” dedi. “PKK, siyasi bir partiden ziyade silahlı bir organizasyona benzemektedir ve her sözünde bir keramet bulunan, astığı astık kestiği kestik, kutsal bir kişi tarafından yönetilmektedir… Kürt ulusal hareketini bloke eden PKK’nin sekter tavırları krizi kangren haline getirdi. PKK, Kemalistlerin üniter siyasetini taklit ederek Kürtleri tek ideoloji, tek parti, tek bayrak, tek sınıf, tek dil, tek din ve mezhep alanına sıkıştırmaya çalışıyor… / … Zana’nın, ‘Öcalan çocuklarımıza öğretmen olacak’ lafı Atatürk’ün kara tahta başında Türk çocuklarına latin alfabesini öğrettiği resmini bana hatırlattı. Örgüt ile önderinin Kemalizm hayranlığı boşuna değildir.” (PKK, Kemalist uygulamaları taklit ediyor; Star, 07.06.2011)

* Anatomopatoloji: Patolojik anatomi olup hastalıklı organları inceler.